Mercedes-Benz W124
De zescilinder motor (type M103, twee kleppen per cilinder met hydraulische klepstoters, 160 PK schoon aan de haak) doet zijn werk meer dan voortreffelijk en de viertrapsautomaat schakelt zijdezacht. Gelukkig is op onderhoud niet bezuinigd want als je deze generatie automaten niet om de 60.000 kilometer van een verse plas olie voorziet dan gaan ze slippen en bokken en resteert je een peperdure revisie. Bij dit exemplaar is dat niet aan de orde want de bak doet zijn werk gewoon goed en praktisch onmerkbaar. Ben je in de race voor een W124 met automaat, controleer deze dan altijd op zijn schakelgedrag middels een gedegen proefrit.
Een stoplichtsprinter zal een 260 E nooit worden want het blok is daar helemaal niet op gebouwd. Het is een zijdezacht draaiende cruisemotor die je in staat stelt ongehoord lang en met een stevig tempo naar je vakantiebestemming te rijden, maar voor snelheden van 200 tot 210 km/h draait de machine zijn hand ook niet om. Snel accelereren is evenwel niet ‘zijn ding’ want je moet dan alles uit de kast persen en dan laat de motor je, middels schreeuwend hoge toerentallen, duidelijk merken dat ‘ie daar niet zo van gediend is. Veergedrag en rijeigenschappen zijn ook puur op comfort afgesteld; slecht geplaveide wegen slikt de 260 E voor zoete koek maar het betere gooi- en smijtwerk op een leuk traject in de Eifel is aan de auto niet besteed. Je zou de W124 met deze zescilinder M103-motor het beste kunnen betitelen als een mini-S-Klasse met taxi-aspiraties.
Over taxi gesproken: in de jaren zeventig en tachtig had Mercedes-Benz een ongenaakbare reputatie in de Europese taxiwereld. Negen van de tien taxibedrijven reden Mercedes-Benz. Dat had alles te maken met de oersterke dieselmotoren van Das Haus. De in de W124 gemonteerde dieselmotoren OM601 (200 D), OM602 (250 D) en OM603 (300 D) gelden als de sterkste en meest betrouwbare dieselmotoren ooit gebouwd. Niet zelden gingen deze blokken een half miljoen kilometer mee zonder een krimp te geven. Ongereviseerd wisselden ex-taxi’s van eigenaar en bleken na dit harde leven nog jaren betrouwbaar te zijn. Ook de kwaliteit van de in het interieur toegepaste materialen was extreem; de toegepaste stoffen bleken zeer
slijtvast en ook het, speciaal voor de taxiwereld geprepareerde, MB-Tex kunstleder was bestand tegen zevenhonderdduizend kilometer lang vervoer van dronken studenten, vrijgezellenfeesten en corpulente medemensen. Bezit je in privé een W124 dan slijt zo’n auto natuurlijk niet zo snel als een taxi en als je ‘m zelf ooit (nieuw) hebt aangeschaft dan spring je er doorgaans ook wat zuiniger mee om, getuige dit exemplaar. Een W124 gaat pas slijten bij drie ton, is de ongeschreven regel. Dan is deze auto met zijn 80.000 maagdelijke kilometers nog niet eens in de puberteit beland.
De verzekering is relatief goedkoop; al vanaf pakweg honderdvijftig euro per jaar is je Wettelijke Aansprakelijkheid afgedekt bij één van de in youngtimers gespecialiseerde assuradeuren en als je je eigen investering ook nog eens wil afdekken dan is tegen een premie van 2,5% van de taxatiewaarde ook het casco volledig verzekerd.
Een gangbare gedachte was altijd dat je concessies moest doen aan comfort en veiligheid om fiscaalvriendelijk te rijden maar deze Benz bewijst simpelweg het tegendeel. Alleen de gedateerde instrumenten en knoppen en het al wat verouderde model verraden dat we hier met een oudere auto te maken hebben, maar in het dagelijks gebruik merk je er hoegenaamd niets van. Ik durf met stelligheid te beweren dat deze Mercedes fijner rijdt en veiliger is dan sommige moderne auto’s, al hun klima’s en airbags ten spijt. Ook het ontbreken van allerhande elektronica, computers en digitale gadgets is voor de youngtimerliefhebber een doorslaggevend argument om zich een fijne W124 cadeau te doen. Wat er niet op zit kan ook niet stuk; te vervangen regeleenheden, modules of simpele software-updates kosten bij de dealer tegenwoordig niet zelden honderden euro’s en dat zal je bij deze 260 E dus niet gebeuren.
Het schuif-/kanteldak een klein stukje open, de rechterarm losjes op de daarvoor bestemde armsteun, de linkerhand nonchalant op de bovenrand van het enorme stuur, de automaat in ‘Drive’ en de sound van zes cilinders onder de kap. De van pocketvering voorziene stoelen dempen iedere oneffenheid nog eens extra, waardoor je het gevoel krijgt op een zeewaardig schip te zitten. Deze 260 E kan zich meten met moderne middenklassers, is nooit protserig of opvallend, openbaart zich als het toonbeeld van ergonomie en voelt aan als die warme winterjas die je na drie maanden zomer weer voor het eerst van de kapstok haalt.
Tekst: Chris de Raaf. Fotografie: Carlo Hof.
260 E - 1991
Een Mercedes-Benz 260 E roept bij veel autoliefhebbers het clichébeeld van een taxi op. Duits, degelijk en ruim. Comfortabel bovenal, maar het stadium ‘Austin Healey’ of ‘Ponton A’ is nog lang niet behaald. Liefhebbers van youngtimers weten echter wel beter. De Mercedes-Benz Baureihe W124 geldt al jaren als benchmark in de youngtimerwereld en door dié status is het slechts een kwestie van tijd totdat de overgebleven exemplaren van de in totaal ruim 2,5 miljoen geproduceerde auto’s zullen toetreden tot de Eregalerij der Klassieke Automobielen.
Het taxatierapport van deze Bisonbruine 260 E uit 1991 laat een slordige negen mille zien als toegekende waarde. Dat is een behoorlijke sloot geld, maar de taxateur in kwestie spreekt dan ook van ‘taxatieklasse 2+’. De carrosserie vertoont een enkel steenslagje, het interieur oogt onberispelijk en onder de motorkap is alles fris en fruitig. De eerdere eigenaren hebben deze zescilinder uitstekend onderhouden. De onderhoudshistorie is door de jaren heen keurig chronologisch gearchiveerd in een map, welke steeds van eigenaar op eigenaar overgedragen is. Bij wederverkoop is zo’n stukje historie niet geheel onbelangrijk.
De zescilinder motor (type M103, twee kleppen per cilinder met hydraulische klepstoters, 160 PK schoon aan de haak) doet zijn werk meer dan voortreffelijk en de viertrapsautomaat schakelt zijdezacht. Gelukkig is op onderhoud niet bezuinigd want als je deze generatie automaten niet om de 60.000 kilometer van een verse plas olie voorziet dan gaan ze slippen en bokken en resteert je een peperdure revisie. Bij dit exemplaar is dat niet aan de orde want de bak doet zijn werk gewoon goed en praktisch onmerkbaar. Ben je in de race voor een W124 met automaat, controleer deze dan altijd op zijn schakelgedrag middels een gedegen proefrit.
Een stoplichtsprinter zal een 260 E nooit worden want het blok is daar helemaal niet op gebouwd. Het is een zijdezacht draaiende cruisemotor die je in staat stelt ongehoord lang en met een stevig tempo naar je vakantiebestemming te rijden, maar voor snelheden van 200 tot 210 km/h draait de machine zijn hand ook niet om. Snel accelereren is evenwel niet ‘zijn ding’ want je moet dan alles uit de kast persen en dan laat de motor je, middels schreeuwend hoge toerentallen, duidelijk merken dat ‘ie daar niet zo van gediend is. Veergedrag en rijeigenschappen zijn ook puur op comfort afgesteld; slecht geplaveide wegen slikt de 260 E voor zoete koek maar het betere gooi- en smijtwerk op een leuk traject in de Eifel is aan de auto niet besteed. Je zou de W124 met deze zescilinder M103-motor het beste kunnen betitelen als een mini-S-Klasse met taxi-aspiraties.
Over taxi gesproken: in de jaren zeventig en tachtig had Mercedes-Benz een ongenaakbare reputatie in de Europese taxiwereld. Negen van de tien taxibedrijven reden Mercedes-Benz. Dat had alles te maken met de oersterke dieselmotoren van Das Haus. De in de W124 gemonteerde dieselmotoren OM601 (200 D), OM602 (250 D) en OM603 (300 D) gelden als de sterkste en meest betrouwbare dieselmotoren ooit gebouwd. Niet zelden gingen deze blokken een half miljoen kilometer mee zonder een krimp te geven. Ongereviseerd wisselden ex-taxi’s van eigenaar en bleken na dit harde leven nog jaren betrouwbaar te zijn. Ook de kwaliteit van de in het interieur toegepaste materialen was extreem; de toegepaste stoffen bleken zeer
slijtvast en ook het, speciaal voor de taxiwereld geprepareerde, MB-Tex kunstleder was bestand tegen zevenhonderdduizend kilometer lang vervoer van dronken studenten, vrijgezellenfeesten en corpulente medemensen. Bezit je in privé een W124 dan slijt zo’n auto natuurlijk niet zo snel als een taxi en als je ‘m zelf ooit (nieuw) hebt aangeschaft dan spring je er doorgaans ook wat zuiniger mee om, getuige dit exemplaar. Een W124 gaat pas slijten bij drie ton, is de ongeschreven regel. Dan is deze auto met zijn 80.000 maagdelijke kilometers nog niet eens in de puberteit beland.
De verzekering is relatief goedkoop; al vanaf pakweg honderdvijftig euro per jaar is je Wettelijke Aansprakelijkheid afgedekt bij één van de in youngtimers gespecialiseerde assuradeuren en als je je eigen investering ook nog eens wil afdekken dan is tegen een premie van 2,5% van de taxatiewaarde ook het casco volledig verzekerd.
Een gangbare gedachte was altijd dat je concessies moest doen aan comfort en veiligheid om fiscaalvriendelijk te rijden maar deze Benz bewijst simpelweg het tegendeel. Alleen de gedateerde instrumenten en knoppen en het al wat verouderde model verraden dat we hier met een oudere auto te maken hebben, maar in het dagelijks gebruik merk je er hoegenaamd niets van. Ik durf met stelligheid te beweren dat deze Mercedes fijner rijdt en veiliger is dan sommige moderne auto’s, al hun klima’s en airbags ten spijt. Ook het ontbreken van allerhande elektronica, computers en digitale gadgets is voor de youngtimerliefhebber een doorslaggevend argument om zich een fijne W124 cadeau te doen. Wat er niet op zit kan ook niet stuk; te vervangen regeleenheden, modules of simpele software-updates kosten bij de dealer tegenwoordig niet zelden honderden euro’s en dat zal je bij deze 260 E dus niet gebeuren.
Het schuif-/kanteldak een klein stukje open, de rechterarm losjes op de daarvoor bestemde armsteun, de linkerhand nonchalant op de bovenrand van het enorme stuur, de automaat in ‘Drive’ en de sound van zes cilinders onder de kap. De van pocketvering voorziene stoelen dempen iedere oneffenheid nog eens extra, waardoor je het gevoel krijgt op een zeewaardig schip te zitten. Deze 260 E kan zich meten met moderne middenklassers, is nooit protserig of opvallend, openbaart zich als het toonbeeld van ergonomie en voelt aan als die warme winterjas die je na drie maanden zomer weer voor het eerst van de kapstok haalt.
Tekst: Chris de Raaf. Fotografie: Carlo Hof.
Meer informatie bij dit artikel vindt u op: http://www.500e.nl/modellpflegen/