Het Peugeot 605-virus van vader op zoon

Het Peugeot 605-virus van vader op zoon
Het is zo’n 26 jaar geleden dat het 605-virus bij mij begonnen is. Mijn vader ruilde in 1995 zijn prachtige, roomwitte 505 sedan in voor een donkerblauwe 605 SLi uit 1990. Zeker voor die tijd een erg luxe auto. Stil, comfortabel en met elektrische ramen vóór en nog veel meer wat op mij als toen 13-jarige autoliefhebber veel indruk maakte.

Ik plunderde de lokale Peugeot-dealer voor de mooiste folders en posters en op school liet ik trots zien in wat voor luxe auto wij reden. Achterin de folder stond de 605 3.0 SV, full options met leren bekleding. Onbereikbaar duur, destijds ruim 100.000 gulden. Toch beloofde ik mijn klasgenoten tot vervelens toe: als ik later groot ben, koop ik die auto! Ook mijn vader was erg gecharmeerd van dit model. Ruim vijf jaar later werd de 605 SLi ingeruild voor een jonger exemplaar mét schuifdak. In 2004 of 2005 werd deze ingeruild voor een 605 2.0 SR phase 2 uit 1999. Mijn vader heeft daar ruim tien jaar in gereden en inmiddels is die auto in mijn bezit.

Eerst een Nissan Micra
Je kunt dus gerust stellen dat ik zo ongeveer ben opgegroeid met de 605. Ik mocht de auto graag wassen en schoonmaken, zo leerde ik elk hoekje kennen. Nadat ik in 2000 mijn rijbewijs behaald heb mocht ik soms een stukje rijden, dat was altijd genieten. Mijn autogeschiedenis begon met twee keer een Nissan Micra. De eerste stap naar een volwassen auto was een Mazda 626 Hatchback uit 1990, overigens ook een erg fijne auto! Dat was een aanloopje naar mijn eerste, eigen 605. In 2006 kocht ik een champagnekleurige 605 uit 1990 met bijpassend interieur. Nog wel met stoffen bekleding. Niemand vond het een auto voor een jonge vent, maar ik was dolgelukkig met mijn eigen 605.

In 2008 ruimde deze het veld voor een donkergroene 2.0 SR phase 2 uit 1998. Exact dezelfde uitvoering als die van mijn vader, alleen 1 jaar ouder. Deze auto heb ik nog steeds in mijn bezit. In 2012 ben ik gestart als rijschoolhouder. Even dacht ik erover de 605 in te ruilen als aanbetaling op de eerste lesauto, maar gelukkig is hij gebleven. Als lesauto rijden we in Volkswagen Polo’s met reclame, het is nog steeds erg fijn een privéauto ernaast te hebben.

Eindelijk een 605 SV
Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, ik bleef op de autosites kijken. Dat leidde ertoe dat ik in 2014 voor een habbekrats mijn vroegere droomauto kon kopen. Een donkerblauwe 605 3.0 SV automaat uit 1995. Het was de bedoeling dat de groene verkocht zou worden. Maar de SV had wat aandacht tekort gehad en was nog niet helemaal betrouwbaar. Dus de groene 605 2.0 SR, waar ik inmiddels ook erg gewend aan was geraakt, mocht nog even blijven. De SV rijdt geweldig, en heeft nog maar 142.000 kilometer ervaring. Mijn vader was gecharmeerd van de automaat. Na enig speurwerk vond ik voor hem een chique staalgrijze 605 2.0 Turbo automaat uit 1999. Zijn blauwe 605 2.0 SR heeft even op marktplaats gestaan, maar na wat onzin biedingen heb ik besloten me over die auto te ontfermen.

Zo is het gekomen dat ik nu drie exemplaren van dit geweldige model in mijn bezit heb. De groene 2.0 SR uit 1998, de blauwe 2.0 SR uit 1999 en natuurlijk de blauwe 3.0 SV uit 1995. Hier in Hardenberg valt het wel op, voor zover ik weet heb ik de enige 605’en uit de regio. Dus anoniem rondrijden gaat ook niet meer. Ja, er zijn genoeg auto’s die beter rijden, betrouwbaarder zijn en ga zo maar door. De 605 is nooit een populaire auto geweest. Volgens de verhalen werden bij de introductie van het eerste model veel autojournalisten niet zo ver buiten Sochaux afgesleept vanwege elektrische problemen. Die kinderziektes waren snel verdwenen, maar een eerste indruk maak je maar één keer.

Plezier van het monteren
Daardoor is de 605, zeker na de facelift in 1995 een ondergewaardeerde auto. Geen felle sprinter, maar een heerlijke limousine, juist voor de lange afstanden. De handbak schakelt soms wat hakerig, maar daar ben ik aan gewend, en ik wil niet meer anders. In de zetels van de 605 zit ik lekkerder dan thuis op de bank, zeker als die ook nog eens met leer bekleed zijn. Juist de Franse eigenwijsheid geeft de 605 zijn karakter, waardoor ik de grote fransoos nog meer ben gaan waarderen. De groene 605 staat nu even geschorst, hij heeft een mankementje aan de kachel waar ik nog mee bezig moet. De SV heb ik inmiddels weer bijna op smaak. Ik werk veel en mijn budget is beperkt, dus soms moet ik even sparen of wachten voor nieuwe onderdelen, die overigens steeds lastiger te vinden zijn. De blauwe 2.0 SR is technisch perfect op dit moment. Juist doordat het soms even duurt is het des te leuker als ik de onderdelen eindelijk kan monteren. Gelukkig heb ik de auto’s niet dagelijks nodig. Zo kan ik me het permitteren dat de SV in het pekelseizoen niet de weg op gaat.

Veel werk aan de auto’s doe ik zelf, ik ken de 605 inmiddels door en door. Ik ben geen monteur, dus als het motorisch te ingewikkeld wordt schakel ik de hulp in van een lokale expert in Franse auto’s. Vaak kan ik wel horen of voelen wat eraan mankeert, dat scheelt alweer. Ik maak voor mijn werk genoeg kilometers, maar toch kan ik er in het weekend van genieten van de 605. Heel soms heb ik het geluk om eens een ander prachtig automobiel te rijden. Zet je de 605 bijvoorbeeld naast een Audi A8 uit die periode, dan merk je wel dat het een hele andere klasse is. Ik betrap mezelf er nog wel eens op dat ik op internet speur naar een A8 uit die tijd, of een BMW 7 (E38), ook al zo’n schitterende auto. Toch kom ik altijd weer terug bij mijn 605’en. Mochten de financiën het ooit toestaan, komt er vast nog wel eens wat moois bij, maar de Peus gaan niet weg. Daarvoor zijn ze te uniek en vertrouwd. En zeg nou zelf, is het geen plaatje?

Tekst: Robert Altena

Bekijk meer foto’s van de Peugeot 605 op onze Facebook-pagina.
Dit artikel is gepubliceerd op 14 juni 2016

Deel dit artikel op social media

Dit bericht delen op LinkedIn