PSA maakte grote vergissing met Talbot Tagora

PSA maakte grote vergissing met Talbot Tagora
Met de Talbot Tagora wilde Peugeot Société Anonyme (PSA) een concurrent op de markt brengen die het op kon nemen tegen auto’s als de Ford Granada, Opel Rekord, Renault 20 en Volvo 244. Wegens een twijfelachtig imago, een slechte reclamecampagne en de oliecrisis in de jaren ’70 is de auto nooit een succes geworden.

Het Amerikaanse Chrysler was sinds 1967 in Engeland vertegenwoordigd als onderdeel van de Rootes-groep, in andere Europese landen droegen de auto’s vanaf 1971 de naam Simca. In 1977 werd in het designcentrum in het Engelse Whitley begonnen aan het project C9 waaruit een grote middenklasse sedan moest ontstaan. Het technische deel werd overgelaten aan het in het Franse Poissy gevestigde Simca.

Toen de Europese tak van Chrysler in 1979 werd overgenomen door PSA en de auto’s de merknaam Talbot kregen, was project C9 zo goed als afgerond. Om kosten te besparen monteerde PSA echter wel diverse onderdelen uit eigen magazijn. De voor- en achteras kwamen van respectievelijk de Peugeot 604 en 505 en de versnellingsbak werd ook gebruikt in de 504.

In 1980 maakte het publiek voor het eerst kennis met de Talbot Tagora op de Autosalon van Parijs, waarna de pers in het voorjaar van 1981 in Marokko de eerste kilometers kon maken. PSA positioneerde de 4,63 meter lange Tagora tussen de Citroën CX en Peugeot 604 en er was een productiedoelstelling van 60.000 auto’s per jaar. Door de matige belangstelling van het publiek bleef de Tagora echter een muurbloempje. Van de Peugeot 505 werden er in 1981 maar liefst 116.000 exemplaren gebouwd en ook de Citroën CX was met 74.000 auto’s populairder.

Het leveringsprogramma van de Tagora bestond uit de GL- en GLS-uitvoering met een 2,2-liter viercilinder benzinemotor die zijn 115 pk via een vier- of vijfversnellingsbak overbracht op de achterwielen. Enige tijd na de introductie kwam ook de automatische versnellingsbak uit de Peugeot 504 beschikbaar. Het vlaggenschip was de Tagora SX met onder de motorkap een 2,7-liter V6 PRV-motor (Peugeot Renault Volvo). Zijn 165 paardenkrachten stonden garant voor een topsnelheid van 194 kilometer per uur en een acceleratie van 0 naar 100 kilometer per uur in 9 seconden. Destijds was dit de sterkste Franse auto die in serieproductie werd gebouwd. De Tagora SX was echter niet als automaat leverbaar en er zijn slechts 1.083 exemplaren gebouwd. Voor de veelrijders stond de turbodiesel-uitvoering met 80 pk paraat, deze 2,3-liter motor werd tevens gebruikt in de Peugeot 604.

Voor hooggeplaatste regeringsleiders werd in de herfst van 1981 werd de Tagora Presidence voorgesteld. Als extra kreeg de auto lichtmetalen wielen, donker gekleurde achterlichten, leren bekleding, een autotelefoon, een tv met videorecorder en een dikteerapparaat. Deze uitvoering is nooit in productie gegaan en het enige exemplaar staat in de verzameling van CAAPY (Collection de l’Aventure Automobile à Poissy). Een bestelling van 5.000 taxi’s voor Parijs is eveneens afgeblazen, net als een stationwagon waarvan carrosseriebouwer Heuliez een prototype van bouwde. Speciaal voor de Britse politie ontwikkelde PSA een dienstauto op basis van de Tagora SX. Hiervan zouden er 100 stuks geleverd moeten worden, maar de teller bleef steken bij slechts drie.

Na 20.133 auto’s besloot PSA in het voorjaar van 1983 de Tagora uit productie te nemen. De auto kon niet op voldoende goedkeuring van het koperspubliek rekenen. Voor modeljaar 1984 stond een nieuwe 2,8-liter V6 motor met 185 pk op het programma. Vanwege de productiestop zijn hier slechts 10 exemplaren van gebouwd en uitgeleverd zonder de klanten op de hoogte te stellen. Anno 2015 is de Tagora volledig uit het straatbeeld verdwenen. In Nederland is nog een kleine schare liefhebbers die hun auto koesteren. Als je een exemplaar op het oog hebt zijn er diverse aandachtspunten. Roest aan alle carrosseriedelen, ook op de vlakke stukken, is het grootste minpunt. Ook de achterste draagarmen zijn gevoelig voor de bruine pest. Alle Tagora’s hebben last van rammelende, klapperende en onder invloed van zonlicht verkleurende interieurdelen. Het elektrisch systeem is storingsgevoelig en let op de staat van het krap bemeten koelsysteem.

Bekijk meer foto's van de Talbot Tagora op onze Facebook-pagina.

Tekst: Arno Lommers
Dit artikel is gepubliceerd op 7 juni 2015

Deel dit artikel op social media

Dit bericht delen op LinkedIn