Rover 827 Coupé op het nippertje gered van de sloop

Rover 827 Coupé op het nippertje gered van de sloop
Paniek in de tent. Een appje van een vriend, dat er een hoogst exclusieve Rover 827 Coupé op de nominatie stond om onder de slopershamer te belanden. Dat konden we niet laten gebeuren, dat zou ons voorgoed blijven achtervolgen. Actie was vereist om het vikingschip niet te laten zinken.

Ligt het aan het vervliegen van de merkbeleving? Pruimen mensen de Honda-inbreng niet? Rovers uit de 800-serie weten nog maar bitter weinig fans om zich heen te verzamelen en verdwijnen in een angstaanjagend tempo uit het straatbeeld. Als we dan toch één uitvoering enige overlevingskansen toedichten, dan betreft het wel de elegante 827 Coupé. Die nam gedurende de periode 1993-1995 zijn rol van topmodel iets al te letterlijk, want tegen achterlating van 22.000 gulden twee deuren moeten missen ten opzichte van een 827 Si Automaat, dat lag de clientèle toch wat zwaar op de maag. Uiteindelijk toonden 26 Nederlanders zich bereid de lieve somma van 119.900 gulden neer te tellen, overigens in de comfortabele wetenschap dat zij zich niet het hoofd hoefden te breken over het uitpluizen van een optielijst. Die was er namelijk niet. Rover ging ervan uit dat wanneer je dit voor tachtig procent handmatig vervaardigde brok distinctie bestelde, je onder geen beding automatische airconditioning, cruise control, lederen bekleding, zetelverwarming, elektrische stoelverstelling met geheugen en een glazen schuif-/kanteldak wilde ontberen. Een ragfijne Honda 2.7 V6-motor met 169 pk en een viertrapsautomaat van Jatco spraken eveneens vanzelf.

Al die weelde leek de ’92-er 827 Coupé bij Rover-specialist Van der Helm in Rotterdam niet voor een vroegtijdige ondergang te kunnen behoeden, het verzorgde ex- en interieur, de bescheiden tellerstand van 96.000 km en de afgestempelde onderhoudshistorie ten spijt. Het heette dat er iets mankeerde aan de automatische transmissie. De wanhoop schreeuwde uit het appje van Hein, die mij vroeg of ik iemand wist met de bereidheid om de Rover te adopteren. Buiten mezelf eigenlijk niet direct, dus belde ik hem subiet met de mededeling dat we deze deftige Brit hoe dan ook in veiligheid moesten brengen, voordat een dag later de grijper zijn klauwen in het ongerepte metallicgroene staal zou zetten, ooit met zoveel liefde en toewijding geproduceerd. Een plan trokken we later wel.

Geregeld, met werkplaatshandboeken en al. Het bezwaar van de beste vriend dat de auto dan weer ergens een parkeerplaats zou bezetten wuifde ik weg met de mededeling dat de openbare weg altijd ruimte genoeg biedt, zeker in mijn rustieke dorpje. Opgelost. Ineens stond daar een sublieme Rover 827 Coupé voor de deur, zo smetteloos dat ik eerst eens in mijn neus kneep, om te testen of Klaas Vaak me niet had overvallen. Allemachtig. De aanblik van de Britse pracht spoorde mij direct aan alles uit mijn handen te laten vallen, behalve de sleutel met aandoenlijke infrarood-afstandsbediening. Nee, die proefrit vergeet ik nooit meer, alleen al vanwege het feit dat ik na een minuut volschoot bij de gedachte aan de shredder. Wat een zááálige automobiel. Ultracomfortabel, muisstil, soepel, snel en eh… transmissieproblemen? Niets van te merken.

Dat ik niet eens een preek van mijn vriendin kreeg, zegt wel iets over de verrukking die de Rover bij haar bewerkstelligde. Ze nam ’m mee naar een evenement en raakte helemaal verslingerd aan deze rollende comfortzone. Dat de auto niet kon blijven, omdat ik dreigde te verzwelgen in blauw verpakte MRB-correspondentie, dat vond ze nagenoeg onverteerbaar. Was het dan allemaal koek en ei met deze 827 Coupé? Nee. Er waarden kaboutertjes in rond, enge wezentjes die de elektra besmetten met een virus. Dat kwam tot uiting in raam-, spiegel-, stoel- en schuifdakbediening met een deeltijdbaan, een visueel airbagalarm, een onder alle weersomstandigheden alert ABS en héél af en toe een hyperactieve automatische bak, met de neiging om bij 80-90 km/h op de cruise control zomaar terug te schakelen. Met een kwartet linkerhanden waagden we ons liever niet aan het doorgronden van de stroomkring. Ondertussen had Facebook zijn sociale plicht al vervuld en meldden er zich enkele gegadigden. Vrijwel onmiddellijk na het nemen van de eerste stappen tot verkoop ontving ik een telefoontje van een kennis, die de Rover 827 Coupé graag een nieuw thuis wilde geven, als verrassende aanvulling op zijn respectabele collectie Italiaanse schoonheden. Er vloeide best een traan bij het afscheid, maar het is goed zo. Het vikingschip blijft drijven, fier als immer.

Aart van der Haagen (Elk Merk Waardig)

Bekijk meer foto's van de Rover 827 Coupé op onze Facebook-pagina.
Dit artikel is gepubliceerd op 4 juli 2015

Deel dit artikel op social media

Dit bericht delen op LinkedIn